ديباچه

    دست از طلب ندارم، تا کام من برآيد      يا تن رسد به جانان، يا جان ز تن برآيد

   جدايي من و تو، حکايت مثنوي بي نهايتي است که چشم و گوش جهان را ياراي خواندن يک دفتر کوچک آن را هم نيست.

    امروز هم، کلاس عشق بي استاد مي چرخد؛ و به رواق خانه ي چشم، گرد گريه پاشيدند؛ و در اين ميان، چاوش خوانان مژگان ها، ايوان ديدگان را هم آب پاشي کرده است. سرمشق الف انتظار، هنوز بر تخته ي دل پاک نشده و اينجا چه بسيار بي هويتم...!

    نکوهش مکن پروانه ي دل باختگيم را، که هزاران سال است به خانه ي هر کرم شب تابي، بي خود از خود سرَک کشيده ام، تا شايد نشاني از شمع جمالت، بر تاقچه ي خانه اش پيدا شود.

     شانه هاي خسته ام؛ به ضرب نيرنگ زمانه ي بي کردار کوفته شده و در اين تصورم که شايد بستر گونه هايم، ديگر مجال غمّازي را به لولي چشمانم نمي دهد و گودال زيرين پلک، مرداب قصه ي تنهايي من شده است.

     امروز را که مي نگرم، بيش از عمري است که حتي شعله اي در بيابان دنيا نيست؛ و آتش، از فراق تو سخت افسرده است.

     رازها را با که مي توان در ميان گذاشت، که باربُد سلطنت تو، يک جرعه از افسانه ي آب را سراييد، اما رگ رگ چشم بي خبران خون مي جوشانيد و تيشه ي حسادت مدعيان، راه چشمه ي حقيقت را مي خشکانيد.

     تو کجايي؟ که صبحگاهان، زوزه ي گوساله ي قوم موسي، اذان جماعت کوردلان گرديده و درگاه افزون خواهي سامري، براي خود ديوار نيايشي گشته است.

     تو کجايي؟ که صفحه هاي کتاب انجيل را بادبزن سرگين خر عيسي کرده اند؛ و به آيه هاي سترگ بشارتش، تار فراموشي در بافته اند.

     تو کجايي؟ که ديگر زمين نيز از خوفناکي طلسم افراسياب، به لرزه افتاده و از طالع کژدم گون اسکندر، به گريه نشسته است.

     اگر بر مضراب رهايي انسان گوشه سکوت مي نوازند، هرجي نيست، که راهِ نه توي گلو بسته است و طُرقه ي نغمه سرا، چند سالي است که درمانده و خسته است؛ و تقدير بي تو رفتن تا ناکجاآباد را به گوشه ي گريبان دل خستگي هامان دوخته اند.

     اي چامه ي جاويد، کي سروده مي شوي؟ چه زمان صفحه ي سياه تاريخ را مي آرايي، تا بندگانت گريه کنان، شاهکار بي چون تو را به تماشا بنشينند؟ تا آنجا تو باشي و منبر نياکانت و امتي که ابيات جمالت را هر لحظه، عاشقانه مشاعره کنند.

    عجب عاشق کشاني مي شود آن دم! که بر سرخ درخت سيبي تکيه زني و در آن لحظه که نسيم، در تار و پود گيسوان مجعّد و مشکين فامت غلت مي زند، خم ابروي نازنين علي را به هلال ماه تشبيه کني و حکايت رجز خواني هايش را براي اهل دل، نقّالي کني.

     واي و واي! آن لحظه ديگر آخر عشق است، که بر مي خيزي و حکايت لبان خشکيده ي زيباي نينوا را بر قافيه ي نوحه بريزي و در حلقه ي شور شوريدگان، ميانداري کني.

    و چه سود! که عمريست مشتاق منتظر، به خيال شيرين عسل گونه هايت خيره مي شود، اما هنوز که هنوز است، کامي از شيريني و حلاوت نچشيده است.

     اي جوهره ي آتش، پيکره ي زمين در انجماد و رکودِ بي خدايي يخ زده است؛ و صداي لرزه ي دندانهايش، فريادهاي التماس را منزوي مي کند. اما در واپسين نفس هاي باقي مانده، چشم اميد به شعله کشيدن ذوالفقار تو دارد. پس به رهايي خاک از زنجير کفر و به حرمت عشق ناکام گودال نشيناني که اثبات حقانيت خورشيد را مي کنند، زبانه بکش!

اي  پادشه  خوبان،  داد از غم  تنهايي       دل بي تو به جان آمد،وقت است که باز آيي

نوشته شده توسط: سليمانيان