علائم ظهور حضرت مهدي صاحب الزمان(عج)

الف: علائم خاصه آن حضرت که دو چيز است:

اول: شمشير آن حضرت چنانچه از پيامبر اکرم(ص) روايت شده که فرمود:

خداوند در صلب حضرت امام حسن عسکري(عليه السلام) نطفه طيبه و طاهري قرار داده که او امام هدايت کننده است و با عدالت حکم مي کند و خلايق را به عدل امر مي کند و از تهامه خروج مي کند در وقتي که علائم و دلائل خروج از براي او ظاهر گردد. ابن ابي کعب عرض کرد: يا رسول الله علائم و دلائل خروج او کدام است؟ فرمود که: شمشير اوست که در غلافست، چون زمان خروجش نزديک شود آن شمشير از غلاف بيرون مي آيد و خداوند آن را به سخن مي آورد و ندا مي کند: اي ولي خدا خروج کن که ديگر جايز نيست از براي تو تقاعد از کشتن دشمنان خدا.

دوم: بيرق و علم اوست، چنانچه حضرت رسول(ص) در همين روايت آن را از علائم خاصه حضرت به هنگام ظهور مي شمارند.

ب: علامات حتميه که ائمه دين (عليهم السلام) از آن خبر داده اند و حتماً به وقوع خواهد پيوست:

1.      خروج دجال (لعنة الله): در اخبار بسيار به آن تصريح شده است و آن ملعون ابتدا ادعاي نبوت و سپس ادعاي الوهيت مي کند و به وجود نحس او خونريزي و فتنه در عالم واقع خواهد شد و از اخبار ظاهر مي شود که يک چشم او ماليده و ممسوح است و چشم چپ او در ميان پيشاني او واقع شده است و مانند ستاره مي درخشد و پارچه خوني در ميان چشم او واقع شده است و بسيار بزرگ و تنومند و شکل عجيب و هيبت غريب دارد و بسيار ماهر در سحر است و به دست مبارک حضرت هلاک مي شود.

2.      صيحه و نداي آسماني: که اخبار بسيار دلالت دارد بر وقوع حتمي آن چنانچه در حديث مفضل بن عمر از حضرت صادق(عليه السلام) روايت شده که: حضرت قائم در مکه داخل شود و در جانب خانه کعبه ظاهر گردد و چون آفتاب بلند شود منادي از آسمان ندا کند، به طوريکه همه اهل زمين و آسمان مي شنوند: اي گروه خلايق آگاه باشيد که اين مهدي آل محمد است او را به نام و کنيه جدش ياد نمايد و نسب مبارک آن حضرت را بيان مي کند، پس مي گويد که با او بيعت نمائيد تا هدايت يابيد و مخالف حکم او ننمائيد که گمراه خواهيد شد؛ پس ملائکه و نقباي انس و نجباي جن گويند: لبيک اي خوانده به سوي خدا؛ شنيديم و اطاعت کرديم.

3.      خروج سفياني از وادي يابس: يعني بيابان بي آب و علف که در مابين مکه و شام است؛ و آن ملعون مرد بد صورت؛ آبله رو؛ چهارشانه و ارزق چشم است و اسم او عثمان بن عنبسه است که از اولاد يزيد بن معاويه مي باشد.

4.      فرو رفتن لشکر سفياني در بيداء: به طوريکه از حضرت باقر (عليه السلام) روايت شده است.

5.      قتل نفس زکيه: همانطوريکه حضرت باقر (عليه السلام) فرمود، يکي از علامات ظهور کشته شدن پسري از آل محمد(صلي الله عليه و آله) است، در ميان رکن و مقام که نام او محمد بن حسن نفس زکيه است.

6.      خروج سيد حسني: جوان خوش صورتي است که از طرف ديلم و قزوين خروج مي کند و به آواز بلند فرياد کند که: بفرمائيد بر سيّد آل محمد را که از شما ياري مي طلبد؛ و او از شيعيان خالص امامان معصوم(عليهم السلام) و تابع دين حق است و دعوي نيابت و مهدويت نخواهد کرد و در کردار تابع شريعت حقه مي باشد.

7.      ظاهر شدن کف دستي که در آسمان طلوع نمايد: در روايات ديگر است که صورت و سينه و کف دستي در نزد چشمه خورشيد ظاهر شود.

8.      کسوف و خسوف: کسوف آسمان در نيمه ي ماه رمضان و خسوف قمر در آخر آن چنانچه از امام باقر(عليه السلام) روايت شده است.

9.      آيات و علائمي که در ماه رجب ظاهر مي شود: چنانچه از حضرت باقر(عليه السلام) روايت شده که فرمود: چون ظهور او نزديک شود، در ماه رجب 3 ندا از آسمان به گوش مي رسد که همه ي خلق آن را مي شنوند:

نداي اول: «لعنة الله علي الظالمين.»

و نداي دوم: «ازفت الازفة.»

يعني: نزديک شد امري که روز به روز وقت به وقت مي رسد.

نداي سوم آنکه بدني در پيش روي قرص آفتاب ظاهر مي گردد و ندائي رسد که اين اميرالمؤمنين(عليه السلام) است که به دنيا برگشته است براي هلاک کردن ستمکاران؛ پس آن وقت فرج مؤمنان برسد.

10. اختلاف بني عباس و انقراض دولت ايشان: در اخبار به آن اعلام شده است؛ و اين امر بحمدالله واقع شد و هلاکت ايشان به دست هلاکوخان که از سمت خراسان حرکت کرده بود، واقع شد.

ج: علائم غير حتميه

علائم غير حتميه که در اخبار و روايات از آنها ذکر شده ولکن قطع به وقوع آن نشده است؛ و اين علائم بعضي از آنها تا کنون واقع شده و بعضي ديگر هنوز واقع نشده و محتمل الوقوع است:

1.      خراب شدن ديوار مسجد کوفه.

2.      جاري شدن نهري از شط فرات در کوچه هاي کوفه.

3.      آباد شدن شهر کوفه بعد از خراب شدن آن.

4.      آب در آوردن درياي نجف.

5.      جاري شدن نهري از فرات به نجف اشرف.

6.      ظاهر شدن ستاره ي دنباله دار در نزديکي ستاره جدي.

7.      ظاهر شدن قحطي بسيار شديد قبل از ظهور آن حضرت.

8.      وقوع زلزله و طاعون شديد در کثيري از بلاد.

9.      قتل بيوح يعني قتل بسيار که آرام نمي گيرد.

10. زيور مصاحف و زينت مساجد و بلند کردن مناره ها.

11. خراب شدن مسجد براثا.

12. ظاهر شدن آتشي در سمت مشرق زمين که 3 تا 7 روز در ميان زمين و آسمان افروخته مي شود که باعث تعجب و خوف مي شود.

13. ظاهر شدن سرخي شديد که در اطراف آسمان پهن مي شود که همه آسمان را فرا مي گيرد.

14. کثرت قتل و خونريزي در کوفه از جهت رايات(علم ها و پرچم) مختلفه.

15. مسخ شدن طايفه اي به صورت قرده خنازير (ميمون و خوک).

16. حرکت کردن بيرق هايسياه از خراسان.

17. آمدن باران شديد در ماه جمادي الثاني و ماه رجب که مثل آن هرگز ديده نشده است.

18. مطلق العنان بودن عرب است که به هر جا که خواهند بروند و هر چه خواهند بکنند.

19. خروج سلاطين عجم از شأن و وقار.

20. طلوع نمودن ستاره اي از مشرق که مانند ماه درخشنده و روشني دهنده است و دو طرف آن کج باشد به نحوي که نزديک است از کجي به هم وصل شود و چنان درخشنده است که چشم ها را خيره مي کند.

21. فرو گرفتن ظلمت، کفر، فسوق و معاصي در تمام عالم.

نوشته شده توسط: سليمانيان

 دجال کي خواهد آمد؟

بنا به گفته ي اميرالمؤمنين(عليه السلام) دجال وقتي مي آيد که مردم نماز را بميرانند و امانت را ضايع کنند و دروغ گفتن را حلال شمارند و ربا بخورند و رشوه بگيرند و ساختمان هاي محکم بسازند و دين را بفروشند و موقعي که سفيهان را به کار گماشته اند و با زنان مشورت کردند و پيوند خويشان را پاره نمودند و هواپرستي پيشه ساختند و خون يکديگر را بي لرزش دانستند.